«Αυτό που ζω, πρέπει να το ζήσει κάθε άνθρωπος πριν κλείσει τα μάτια του» μου λέει και τον κοιτάζω σαν το χάνο. Μου μιλάει για το καινούριο του κορίτσι και το πώς τη γνώρισε ένα χρόνο αφού η πρώην του «του έκανε την καρδιά κιμά». Μου περιγράφει την πρώτη φορά που την είδε στο μπαρ, «Δεν είχα όρεξη να βγω, ο Η. με πίεσε. Όταν μπήκα μέσα ήταν ο πρώτος άνθρωπος που είδα μέσα στο χαμό και εκείνη την ώρα σήκωσε το βλέμμα της και με κοίταξε. Ηλεκτρίστηκα». Τα μάτια του μου φαίνονται ακόμα πιο πράσινα και χαμογελαστά στο μεσημεριανό ήλιο και εκείνη την ώρα χτυπάει το κινητό του και τον παρακολουθώ να λιώνει στο ακουστικό.
Μετά είναι και ο Α. που πάει για τρέξιμο μαζί με την κοπέλα του και αισθάνεται περήφανος, «εγώ, που δεν ξεκολλούσα από τον καναπέ», και σε λίγες μέρες θα πακετάρει τις κούτες του για να πάει να μείνει μόνος του για πρώτη φορά. Ο Ν. που έφτιαξε το μπάνιο στο σπίτι του και με σέρνει από το χέρι για να μου το δείξει, «είμαι πολύ περήφανη για σένα» του λέω και χαίρεται σαν μικρό παιδί. Ο Σ. που μου δανείζει το κράνος του για να με πάει σπίτι και γελάει με τα μάγουλά μου που πιέζονται. Οι άντρες που φτιάχνουν πράγματα με τα χέρια τους και εκείνοι που αγαπούν (ή θέλουν να αγαπήσουν) μία και μοναδική γυναίκα πολύ. Εκείνοι που σε αγκαλιάζουν, σου φιλάνε τα χέρια και φωτίζεται το πρόσωπό τους όταν σε βλέπουν να ξεκαρδίζεσαι. Αυτοί που πέφτουν και ξανασηκώνονται, μέσα στα τζιν και τα μπλουζάκια τους, με ευγενικά χέρια και μούσια που σε γρατζουνάνε.
Δεν ξέρω τι έχω πάθει, μπορεί να φταίει και το μπόνους ¶ντρες που, αν μη τι άλλο, έχει να σου πει πολλές αλήθειες για αυτούς που κοιμούνται γαλήνια δίπλα μας, μας πάνε το αυτοκίνητο για σέρβις και ξεχνούν (πάντα) να κατεβάσουν το καπάκι της τουαλέτας. Αλλά, έτσι, μ' αυτά και μ' αυτά, νομίζω ότι μερικές φορές είναι πολύ υπέροχοι.
Α, κι αυτός είναι ένας ακόμα ενδιαφέρον τύπος, που τα λέει ωραία:
http://www.youtube.com/watch?v=kJ4s3G7hgR4&ob=av2e |
