Θα πήγαινε να δει το «Μετά τη Λουτσία» και μετά θα βρισκόμασταν για μια μπύρα. Βγήκε από το σινεμά με μάτια κατακόκκινα. «Δεν αντέχεται» μου είπε «εσύ θα θες να σπάσεις την οθόνη» τυλίχτηκε σχεδόν ολόκληρη με το χοντρό κασκόλ της και άρχισε να περπατά αργά, ξεψυχισμένα.
Θυμήθηκα τη Ρ. Γνωριστήκαμε σε μια παραλία της Κρήτης πριν από πολλά καλοκαίρια. Είχε μόλις τελειώσει τις σπουδές της στην ψυχιατρική και δούλευε σε ένα ερευνητικό πρόγραμμα που αφορούσε τη βίαιη συμπεριφορά. Τρελαινόμουν να την ακούω να μου εξηγεί τα ανεξήγητα της ανθρώπινης φύσης. Χρόνια αργότερα πήγε στην Αγγλία και εκεί ξεκίνησε να ασχολείται με το θέμα μπούλινγκ και τα παιδιά θύτες.Την κοιτούσα με γουρλωμένα μάτια όταν μου μιλούσε για τις περιπτώσεις που μελετούσε και σκεφτόμουν πόσο φοβερό θα είναι για κάποιον γονιό να ανακαλύψει ότι το παιδί του είναι ένας φρικτός βασανιστής. Η ιδέα ότι το παιδί σου μπορεί να είναι ένας τέτοιος άνθρωπος δεν αντέχεται.
Θυμώνω τρελά με το μπούλινγκ, με κάνει έξαλλη. Απεχθάνομαι γενικώς την βία προς όποια κατεύθυνση και με όποια μορφή. Απεχθάνομαι τους γονείς που χτυπάνε τα παιδιά τους. Απεχθάνομαι τα πιτσιρίκια που βασανίζουν έντομα.
Και όχι δεν πιστεύω ότι υπάρχει κάποια αθώα περιέργεια πίσω από αυτόν τον σαδιστικό πειραματισμό των παιδιών με τη βία και την εξουσία. Όποιος ως παιδί γεύτηκε "το κακό" όσο κι αν υποτίθεται ότι συνειδητοποίησε το λάθος της πράξης του μεγαλώνοντας, δεν είναι εντάξει άνθρωπος. Έχει μέσα του αυτό το τόσο δα σκοτεινό κομματάκι που ποτέ δεν ξέρεις (και δεν ξέρει) πως και σε τι θα του βγει (μακάρι να μην..). Και πάντα μα πάντα, το να πληγώσει κάποιον θα το θεωρεί κάτι σαν άτυχη στιγμή κάτι σαν "ε, δεν το ήθελα αλλά αυτά έχει η ζωή". (σχωράτε με αλλά δεν εγώ μπόρω να τον συγχωρέσω αυτόν τον άνθρωπο).
Σου λέω θυμώνω τρελά με το μπούλινγκ. Και πιο πολύ θυμώνω με όλη αυτή τη σιωπή. Με τη ντροπή που νιώθουν τα θύματα αυτών των ανθρώπων. Θυμώνω με το φόβο τους. Με αυτόν το φόβο που τούς λέει πώς αν μιλήσουν, αν φωνάξουν, κάτι χειρότερο θα συμβεί.Και κλείνουν τα αυτιά τους για να μην φύγει ούτε λέξη του από το μυαλό τους. Θυμώνω με τα κόκκινα, απαλά, μάγουλα που γεμίζουν βαθιές ανάσες απόγνωσης και τρέμουν και στεγνώνουν. Θυμώνω με αυτά τα μάτια που κλείνουν και βλέπουν σε επανάληψη παιδικά όνειρα και παλεύουν να πειστούν ότι και η πραγματικότητα ένα όνειρό, κακό, είναι. Θυμώνω με αυτά τα μικρά χεράκια που σφίγγονται και γίνονται γροθιά και παγώνουν. Και νιώθουν τόσο μόνα και τόσο άδεια. Τόσα ανίκανα να πιαστούν από κάπου. Και θυμώνω πιο πολύ που δεν είμαι εκεί, που κανείς μας δεν είναι εκεί. Και στα μάτια τους δεν υπάρχει τίποτα. Και αναρωτιούνται γιατί δεν μπορούν να πετάξουν. Και βάζουν τα δυνατά τους για να αντέξουν. Και καταπίνουν την κάθε σκέψη και κάνουν την απόγνωσή τους ασπίδα απέναντι στην ανάγκη τους να ξεφύγουν. Και δεν απορούν πως αντέχουν και πονάνε τόσο. Δεν καταλαβαίνουν πως οι δυνατοί είναι αυτοί. Και πως με μια λέξη τους μπορούν να αλλάξουν τα πάντα. Αρκεί να αποφασίσουν να την πουν.
Υ.Γ 1 Ένα στα επτά παιδιά σχολικής-εφηβικής ηλικίας υφίστανται συστηματικό μπούλινγκ.
Υ.Γ 2 Το 116 111 είναι η γραμμή στήριξης παιδιών και εφήβων που δημιουργήθηκε από την Εταιρεία Ψυχοκοινωνικής Υγείας του Παιδιού και του Εφήβου (Ε.Ψ.Υ.Π.Ε) και μπορείς να τηλεφωνήσεις και να πεις ό,τι σε βασανίζει. Ό,τι. Εντάξει;
|
