Διάβασα πρόσφατα ένα κείμενο της Mαρίας Kατσουνάκη στην Kαθημερινή για το Παγκράτι, τη γειτονιά που μεγάλωσε - και την Υμηττού και τις αλλαγές (όχι προς το καλύτερο) που έχουν συντελεστεί εκεί τα τελευταία χρόνια. Με την αδερφή μου είμαστε γέννημα- θρέμμα του Παγκρατίου. Στην αρχή, μέναμε κοντά στον ¶γιο Σπυρίδωνα, σε μια πολύ ήσυχη γειτονιά, με ένα κορίτσι στον κάτω όροφο που ενώ κατά τ’ άλλα ήταν κανονική, μάθαμε από τη μαμά της πως όταν ήταν βρέφος έφαγε μια κατσαρίδα ζωντανή. Εκείνο το νέο με σημάδεψε τόσο που από τότε και μέχρι να μετακομίσουμε κάθε φορά που την έβλεπα στο ασανσέρ ήθελα επιτόπου να κάνω εμετό. Στην αυλή του Αγίου Σπυρίδωνα έπαιξα άπειρες ώρες και (μέσα) πήρα άλλες τόσες θείες κοινωνίες. Θυμάμαι τη μαμά μας, πανέμορφη τότε και πάντα κομψή να μας κρατάει από το ένα χέρι εμένα, από το άλλο τη Νάσια και να κατεβαίνουμε τα σκαλιά της εκκλησίας, για να στρίψουμε μετά αριστερά, προς το Λέντζο. Ο Λέντζος. Δεν θυμάμαι αν υπάρχει πια με αυτό το όνομα το καφέ που σημάδεψε τα εφηβικά μου χρόνια. Ειδικά εκείνη τη μέρα που είδα από απέναντι τον Ανδρέα, μεγάλο – ανεκπλήρωτο - έρωτα να κάθεται μόνος του και πήγα να περάσω σαν τρελή το δρόμο για να καθήσω δίπλα του, για να διαπιστώσω πως είχε τελικά ραντεβού με μια φίλη που δεν ήταν φίλη – μου έφαγε και τον Ανδρέα και έναν άλλο που πονάει ακόμα τ’ όνομά του (ας τον πούμε Mister Χ). Στην άλλη πλευρά βρισκόταν η Gelateria, που ήταν η κυρίως υπεύθυνη για τα έξτρα κιλά όλων μας (καθώς κι ένα τυροπιτάδικο λίγο πιο κάτω). Έπαιρνα το παγωτό μου (τρεις μπάλες) κι ανέβαινα προς την Υμηττού, στο σπίτι της Ειρήνης. Είμαστε ακόμα φίλες.
Μετά αλλάξαμε σπίτι, αυτή τη φορά σε κάποιο που ήταν δίπλα στο ¶λσος, γιατί θέλαμε να βλέπουμε πράσινο. Ήταν μικρό, αλλά είχε τεράστια βεράντα, στην οποία έγιναν ασύλληπτα πάρτυ (όταν έμπαινε το The Final Countdown μας άκουγαν μέχρι το Λυκαβηττό). Την Κυριακή το πρωί οι φίλοι χτυπούσαν μανιασμένα το κουδούνι από κάτω και πηγαίναμε στην πλατεία Προσκόπων, στο Μαγεμένο Αυλό για πίτσα Οστούνι (δεν υπάρχει πια αυτό το πιάτο). Το Σάββατο «ανεβαίναμε Κολωνάκι» και κυριολεκτικά στηνόμασταν τέσσερις ώρες μίνιμουμ έξω από το Έβερεστ, φορώντας ο καθένας μας τρία (3) πουλόβερ δεμένα γύρω από τη μέση και Timberland. (Χριστέ μου.) Τις καθημερινές, μετα το σχολείο (το Έβδομο, λίγα μέτρα μακριά από το σπίτι μου), τρέχαμε σ’ ένα Πρότυπο Κέντρο του Δήμου Αθηναίων (τότε υπήρχαν λεφτά) γεμάτο με κούκλους γείτονες, επιτραπέζια, βιβλία κι ένα τραπέζι του πινγκ-πονγκ. Εκεί πρωτομάθαμε με τη Νάσια να παίζουμε, ξέρουμε καταπληκτικό και οι δύο (ε, λοιπόν, ναι.)
Έχει αλλάξει πια το Παγκράτι.
Αλλά, η αδερφή μου μένει πάλι κοντά στα «πάτρια εδάφη». Η δε Ειρήνη δεν έφυγε ποτέ, παντρεύτηκε στον Προφήτη Ηλία το καλοκαίρι και μετά πήγαμε όλοι μαζί , 110 άτομα, στο Μαγεμένο Αυλό. Το ¶λσος είναι πάντα εκεί, το ίδιο και ο ¶γιος Σπυρίδωνας. Μία από αυτές τις μέρες, πριν χειμωνιάσει, θα πάρω τη Μυρτώ από το χέρι και θα κατέβουμε μαζί τα σκαλιά της εκκλησίας. Μετά, θα την πάω να κάνει κούνιες εκεί που έκανα κι εγώ κάποτε. Και θα καταλήξουμε φυσικά στην Τούλα της πλατείας Μεσολογγίου για το κλασσικό παγωτό μουστάρδα (έτσι λέγεται, καμιά σχέση με μουστάρδα). |
