Αποφάσισα ότι την καινούργια χρονιά θα βάζω μόνο ηλίθιους τίτλους στα ποστ (αυτός είναι ο Νο1).
Επίσης, χαίρομαι τρελά εδώ και δύο μέρες που ανακάλυψα πως η μέρα μακραίνει! Κιόλας! Είναι πεντέμισυ και δεν έχω ανάψει καμιά λάμπα. Θυμάμαι τότε που ήμουν στο Μπρίστολ κι έπεφτε σκοτάδι πίσσα από τις τρεισήμισυ, οπότε δεν σου έμενε τίποτα άλλο να κάνεις μετά εκτός από σεξ ή να το ρίξεις στις σοκολάτες (ελλείψει ανδρός, το έριχνα στις σοκολάτες. Εκείνο το καλοκαίρι γύρισα στην Ελλάδα τέσσερα κιλά βαρύτερη.). Μεγάλη υπόθεση να βλέπεις ακόμα τη μύτη σου χωρίς τεχνητό φως στις πεντέμισυ το απόγευμα. Κι αν δεν είναι, αποφάσισα να την κάνω. Εδώ που φτάσαμε, τέτοιες μικροχαρές φαντάζουν πια τεράστιες. Άλλο παράδειγμα, εχθές που έβλεπα το τελευταίο επεισόδιο των Tudors, εκεί που το άλογο κάλπαζε σε slow motion και σε ένα κόκκινο-μπλε backround ήθελα να κλάψω από συγκίνηση - λες και δεν είχα ξαναδεί άλογο να καλπάζει ή πολύχρωμο φόντο στη ζωή μου. Αλλά, είπαμε. |
